Skip to main content

Alkoholowa historia

Odkąd istnieje ludzkość, istnieje również alkohol oraz jego negatywne skutki. Jak wiadomo, ludzie poznawali jego właściwości przez wiele lat. Na temat alkoholu możemy przeczytać w wielu wiekowych pismach, chociażby takich jak Biblia czy innych tekstach spisanych przez starożytnych myślicieli.

Czym jest alkoholizm i jak się objawia w dzisiejszych czasach wie prawie każdy, lecz kiedyś stanowiło to nie lada zagadkę. Jednym z pierwszych osób, które zauważyły problem w alkoholu oraz jego skutkami ubocznymi był wybitny lekarz z zakresu psychiatrii – Benjamin Rush. Dowiódł on, że nadmierne spożycie alkoholu posiada cechy choroby dziedzicznej i zakaźnej. Przyczyn tego zjawiska doszukał się w cierpieniu oraz poczuciu winy.

W ślady B. Rush’a poszedł pewien brytyjski internista – Thomas Trotter. Chciał on scharakteryzować alkoholizm pod względem medycznym. Bacznie obserwując brytyjskich marynarzy, którzy nie stronili od alkoholu wysnuł wnioski na temat rozwoju uzależnienia. Swoje poczynania na ten temat wydał w Rozprawie o pijaństwie i jego skutkach w organizmie ludzkim. W swojej pracy Trotter uznał uzależnienie od alkoholu, jako chorobę zagrażającą życiu i zdrowiu. Ten artykuł poruszył środowiskiem medycznym do tego stopnia, że temat ten doczekał się osobnego czasopisma naukowego. Na całym świecie zaczęto prowadzić badania na temat pijaństwa, również w Polsce. W naszej ojczyźnie pionierem tego zagadnienia był Jakub Szymkiewicz. Napisał on pracę, która była pierwszą rozprawą na temat nadmiernego spożycia alkoholu w środkowo-wschodniej Europie.

Magnus Huss wywołał niemałe poruszenie nad uznaniem alkoholizmu jako chorobę, publikując rezultaty swoich badań pt. Alkoholizm przewlekły, czyli przewlekła choroba alkoholowa. Wskazał w nich charakterystyczne negatywne skutki u pacjentów po wzmożonym spożyciu alkoholu. W ciągu kolejnych lat, temat ten podlegał licznym badaniom, a wiedza o tej chorobie znacznie się powiększyła.

Wraz z lepszym poznaniem mechanizmu uzależnienia alkoholowego wzrosła potrzeba rozróżniania alkoholizmu przewlekłego od nałogu alkoholowego. Podział ten zaproponował w 1933 roku Ernst. Główną różnicą pomiędzy tymi dwoma pojęciami dotyczyły tego, że nałogowiec nie jest w stanie przestać pić, natomiast alkoholik odczuwa dolegliwości będące następstwem choroby alkoholowej.

Początek dwudziestego wieku zaowocował w coraz to różniejsze metody diagnozowania problemów natury alkoholowej. Do roku 1950 poznano ich około 40. Zainteresowanie zagadnieniem alkoholizmu przewlekłego nie osłabło i zostało bardzo szczegółowo opisane przez węgierskiego naukowca, Elvina Mortona Jellinka. Badania przez niego prowadzone na Uniwersytecie Yale zawarł w książce Zależność alkoholowa i przewlekły alkoholizm. Rezultatem owej pracy była dokładna definicja przewlekłego alkoholika, która głosiła, że osoba taka nadużywa alkoholu szkodząc sobie oraz społeczeństwu. Podstaw tej choroby dopatrzył się w trzech zależnościach: warunkach psychologicznych i społecznych oraz w podatności biologicznej. Kluczowym odkryciem badań Jellinka było wyszczególnienie 4 etapów uzależnienia od alkoholu.

Pomoc w leczeniu uzależnień – alkoholizm.pomorskie.pl